Strangers in the night

Een beetje fotograaf probeert zichzelf zo nu en dan eens uit te dagen. Even uit je comfortzone stappen. De lat niet perse hoger maar wel ergens anders leggen. Onlangs had ik met mezelf afgesproken om ook eens een ander pad in te slaan. Normaliter richt ik mijn lens op alles wat veertjes heeft. En een enkele keer lig ik op de grond om een paddenstoeltje te ‘bereiden’. Maar nu had ik wat nieuws gepland. Dit keer draaide het om ‘strangers in the night’. Het laat zich raden welke zanger uit de autospeakers knalde onderweg naar deze ontmoeting. Maar wie zijn nu eigenlijk de vreemdelingen?

Vreemdeling in de nacht…

Double date
Als fotograaf ben je afhankelijk van licht, dus fotograferen na zonsondergang is al een uitdaging op zich. En de beoogde ‘strangers’, twee vertegenwoordigers uit de marterfamilie, waren ook nog eens erg verlegen. Als de ontmoeting überhaupt plaats zou gaan vinden, lag dat niet aan hun enthousiasme om ons (inderdaad, er was sprake van een double date!) te leren kennen; de liefde kwam duidelijk van één kant. Sterker nog, als het aan de marters lag kwam er helemaal geen ontmoeting. Ieder spoor van onze aanwezigheid op de afgesproken plek zou funest zijn, dus voor deze date was de aftershave achterwege gebleven. En de fleurige stropdas was vervangen door een paar donkere handschoenen en een bivakmuts. Waar is de romantiek gebleven welke Frank Sinatra zo mooi verwoorde in het eerder genoemde liedje?

En daar zit je dan, als een dief in de nacht. Wildernistrek, de uitbater van het etablissement waar de afspraak moest plaats vinden, had voor de gelegenheid het kaarslicht vervangen door een paar fotolampen, het bloemetje veranderd in een handje nootjes en het diner voor twee gereduceerd tot een lik pindakaas op een boomstam! Het enige dat me deed denken aan mijn ‘rendez-vous’-tjes vanuit een ver verleden is het gespannen wachten of ‘ze’ komt opdagen. Het wachten lijkt uren te duren. En het uitzicht op de verlichte plek in het donkere bos doet denken aan het kijken naar een verlicht aquarium in een donkere kamer. Maar dan zonder vissen…

Steenmarter

Geslaagde afspraak
Met het verstrijken van de tijd voel je de oogleden zwaar worden en begint het gevecht tegen het onvermijdelijke wegdommelen. We behoren tenslotte ook niet meer tot de jongsten. De ijzige stilte, de langzaam dalende temperatuur en het uitzicht op het levenloze aquarium doen een regelrechte aanslag op je alertheid. Het duurt dan ook niet lang of ik hoor een zacht gesnurk uit de stoel naast mij komen. ‘Dat maakt een lekkere eerste indruk!’ denk ik nog en schiet ongewild in de lach. En juist op dat moment zie ik twee kraaloogjes oplichten in het duister. Met ingehouden adem por ik mijn fotomaatje wakker en zien we hoe een steenmarter héél behoedzaam onze ‘ontmoetingsplek’ begint te verkennen. Onze ‘date’ is verschenen! Het beest kijkt wat rond, eet een nootje en likt wat van de pindakaas om vervolgens weer in het donker te verdwijnen. Oh ja, voor de mopperaars onder ons: het is natuurlijk geen gewone pindakaas!

Het gedempte geluid van sluiters in silent mode blijkt voor de steenmarter acceptabel. De eerste plaatjes van deze ‘stranger in the night’ zijn geschoten. Maar wat mag je verwachten in deze omstandigheden? Hoge iso-waarden gecombineerd met lage sluitertijden vormen geen garantie voor kwaliteit. En dat blijkt ook als we de resultaten op het kleine schermpje terug kijken. Het kan altijd beter. Dus zakken we weer onderuit in onze stoelen, richten de blik op het aquarium en gaan opnieuw het gevecht aan met de zwaartekracht die hard aan onze oogleden trekt. De steenmarter blijkt een vaste ronde te lopen want iedere anderhalf uur verschijnt het beestje aan tafel. Stipt! En tussendoor verschijnt één keer de boommarter, in gedrag zo mogelijk nog schichtiger dat zijn neef. Tevreden constateren we dat onze ‘date’ meer dan geslaagd genoemd mag worden.

Boommarter

Vreemd, vreemder, vreemdst
Als we midden in de nacht naar huis rijden geeft mijn maatje opnieuw snel toe aan de zwaartekracht. Met natuurwetten valt nu eenmaal niet te spotten. Terwijl hij zachtjes snurkt zet ik de radio wat harder en luister nog maar een naar de heer Sinatra en zijn vertolking van ‘Strangers in the night’. Op dat moment besef ik dat niet de marters maar wij in dit geval de vreemdelingen in de nacht zijn. Want welk weldenkend mens haalt het in zijn hoofd om in het donker ruim 200 kilometer op en neer te rijden om urenlang in de kou naar een leeg aquarium te kunnen staren. En dan ook nog helemaal opgetogen te zijn omdat je onder moeilijke omstandigheden marters hebt kunnen fotograferen die zich tegoed doen aan een likje pindakaas. Als ik mijn handschoenen en bivakmuts op de achterbank slinger weet ik het: veel vreemder dan dit kan het niet!

Nature Stock Photos
NEW, more than 300 pic’s in my portfolio on Nature In Stock!