Zwijnensafari…

Vroeger, toen ik nog een klein jochie was, had ik drie boeken naast m’n bed staan met de veelzeggende titel “Dierenverhalen uit de wildernis”, aangevuld met deel 1, 2 en 3 (door C. Bernard Rutley). Ik heb deze boeken verslonden, vond de verhalen prachtig. Ieder verhaal was geschreven vanuit een ander beest en nam je mee naar alle gevaren die het betreffende dier tegenkwam in zijn jonge leven tot aan zijn volle wasdom, waarin de held majestueus de leider van zijn clubje werd. Tijdens het lezen van zo’n verhaal voelde ik me ook Kra de baviaan of Timur de tijger. Wellicht dat door deze boeken mijn fascinatie voor ‘wildlife’ aangewakkerd is, zou zomaar kunnen…

Een van de verhalen ging over Tuska het everzwijn; aanvankelijk nog een klein beverig biggetje in streepjespyama maar uiteindelijk een grote, sterke keiler met slagtanden waar menig roofdier aan gespiest werd als hij of zijn gezinnetje weer eens lastig werden gevallen. Tuska was een held pur sang; groot, sterk en als het nodig was levensgevaarlijk en ik had hém in gedachten toen ik mij enkele weken geleden inschreef voor een workshop fotografie met de veelbelovende titel ‘Zwijnen en herten’!

Afgelopen weekend was het zover, de zwijnensafari stond voor de deur. Gehesen in camouflagepak en bepakt met een heel arsenaal aan lenzen – je weet nooit wat je tegenkomt – gingen we op pad. Nadat we door fotosafarileider Bart van de nodige informatie waren voorzien over hoe te handelen mochten we de ever in de zoeker krijgen, trokken we diep het bos in, op zoek naar dat wat ongetwijfeld mooie herinneringen achter zou gaan laten. De spanning begon te stijgen…

Het duurde niet lang of de eerste zwijnen werden gespot. Snel doken we in het hoge gras om ons aan het zicht van de zwijnen te onttrekken. Plat op de buik en met de camera’s in de aanslag wachtten we gespannen op wat komen ging. Het snuiven kwam steeds dichterbij en de geur van opgedroogde modder en een zeer slechte adem was niet te missen. We stonden op het punt om ontdekt te worden; zwijnen mogen dan wel niet zo goed zien maar ruiken doen ze des te beter. En van de zenuwen stond het zweet op onze rug, dus dat moest voor die varkens geen enkel probleem zijn…

Plotsklaps blies de wind een paar grassprieten opzij en lag ik oog in oog met zo’n zwarte keiler. Het beest keek me gevaarlijk aan en ik durfde nauwelijks m’n camera te richten en af te drukken. Aangemoedigd door Bart wist ik echter m’n angst te overwinnen en kon ik deze knaap voor altijd vereeuwigen. De kolos hield zijn kraaloogjes op mij gevestigd en leek mijn fascinatie voor hem in mijn ogen te lezen. Ik had geluk; hij snoof nog eens extra luid om zijn toch al imposante verschijning te benadrukken en keerde zich toen om en vertrok weer richting bos. Opgelucht haalde ik adem want dat was er even bij ingeschoten, ik wist niet dat ik mijn adem zó lang in kon houden…

Tijdens de rest van de tocht zagen we nog wat herten en liepen we nogmaals wat zwijnen tegen het lijf, maar de spanning liep niet meer zo op als tijdens die eerste ‘close encounter’. Meer foto’s van deze tocht zijn te zien op mijn site. Oh ja…en dat die zwijnen bij het Aardhuis achter een omheining lopen is op de foto niet te zien, toch? 🙂

Hoog Soeren-6

Nature Stock Photos
See my portfolio on Nature In Stock!

3 thoughts on “Zwijnensafari…

  1. Bijna net zo groot, gespierd en gevaarlijk als ons pap zelf! Mooie foto Daddy! Xx

Laat een bericht achter / Please leave a Reply