Geen verhaal!

Al weken zie ik op internet de mooiste foto’s verschijnen van velduilen. De meeste daarvan zijn gemaakt in Fryslân, it lân fan wetter, greide en fansels fûgels. Dus wat doe je dan zodra er een paar zonovergoten dagen voorspeld worden? Precies, dan boek dy in oernachtsjen, pakt do kamera en rydt rjochting it noarden. Zo kwam het dat ik afgelopen week samen met Michel de provincie Friesland tegemoet reed om een rondje Lauwersmeer te doen. En als het even kon een paar fantastische foto’s van velduilen te schieten.

Maar wat maakt een natuurfoto nou fantastisch? Met welk plaatje win je bijvoorbeeld een prestigieuze natuurfotowedstrijd? Kort geleden hoorde ik een interview met een Nederlandse natuurfotograaf naar aanleiding van de verkiezing van ‘s werelds beste natuurfoto van 2015. Deze Nederlandse fotograaf, zelf ook al winnaar van de nodige natuurfotoprijzen, vertelde dat hij van mening was dat een (natuur)foto altijd een verhaal moest vertellen. Zoals de winnende foto van de Wildlife Photographer of the Year competition, waarin op dramatische wijze wordt getoond dat als gevolg van klimaatverandering de rode vos het territorium van de poolvos gaat betreden. Met alle gevolgen van dien…

‘Een mooi gedetailleerd plaatje schieten van bijvoorbeeld een vogel op een paaltje kan iedereen’ sprak de fotograaf onomwonden. Maar zo’n foto was wat hem betreft eigenlijk niet interessant, daar zat geen verhaal in. Na deze opmerking liet ik onbewust even de foto’s van mijn website in gedachten voorbij komen en ik voelde het schaamrood langzaam maar zeker bezit nemen van mijn wangen. Veel van mijn foto’s laten vogels in al hun schoonheid zien, maar of die foto’s daarnaast ook nog een verhaal in zich hebben? Waarschijnlijk voel ik instinctief aan dat die verhalen doorgaans wel errug kort zijn of – erger nog – ontbreken, dus kies ik er steeds vaker voor om er zelf maar een verhaaltje bij te schrijven, gewoon voor de zekerheid 😀 .

Afijn, de bewuste reportage heeft me wel aan het denken gezet en dat is in ieder geval de eerste stap. Zo was ik voornemens om tijdens mijn verblijf in Friesland een spectaculaire uilenfoto te schieten. Ik had al foto’s gezien van uilen die in de lucht aan het rollebollen waren met soortgenoten, torenvalken en blauwe kiekendieven, dus daar zat mijns inziens wel een verhaaltje in. Zeker met het – volgens de voorspelling – prachtige weer zouden de uilen en hun voedselconcurrenten ongetwijfeld actief aan het jagen zijn. Ik zag de prijswinnende foto’s al voor me 🙂 .

Nu is Friesland voor ons niet ‘om de hoek’, dus hadden we ervoor gekozen om ‘s middags te gaan rijden en dicht bij de bestemming te overnachten, zodat we de volgende dag vroeg en fris aan de slag konden. De tweehonderd kilometer vloog voorbij en naarmate we de bestemming naderden nam de spanning allengs toe. Van pure opwinding zijn Michel en ik bij aankomst dan ook direct naar Ezumakeech, een natuurgebied ten westen van het Lauwersmeergebied gereden. Op het moment dat we onze eerste velduil zagen, hadden we nauwelijks in de gaten dat de zon inmiddels verdreven was door steeds dikker wordende sluierbewolking. En dat deze velduil op een paaltje zat en klaarblijkelijk ‘niets te vertellen had’ vonden we niet erg, dat zou de volgende dag wel beter worden.

Velduil / Short-eared Owl /

Velduil / Short-eared Owl / Asio flammeus / Fjildûle

Na onze uilenontmoeting zochten we tevreden het op de bonnefooi geboekte restaurant Herberg de Pater op. Dit bleek ‘in skot yn de roas’! Chef-kok Marco van Lier en zijn attente vrouw hebben ons laten genieten van een heerlijke, op onze wensen afgestemde dis. Voldaan zochten we vervolgens onze goed verzorgde kamer op en ‘s ochtendsvroeg stonden het ontbijt en een voortreffelijk lunch-pakketje voor ons klaar…heerlijk! Dit restaurant met enkele kamers is wat mij betreft een aanrader voor iedere vogelaar die rond het Lauwersmeergebied wil overnachten!

Jammer dat het echtpaar van Lier niet over het weer gaat, want dan was het vast en zeker helder geweest toen we op pad gingen. Nu hing er over het natuurgebied een dikke, grauwe mist; de weervoorspelling had er weer eens naast gezeten en we zagen nauwelijks een hand voor ogen, laat staan een velduil met een mooi verhaal. Een troosteloos rondje Lauwersmeer leverde nog een paalzittende buizerd en torenvalk, maar daar hield het mee op. De foto’s die we mee naar huis namen vertelden helaas geen verhaal, of het moest dat verhaal zijn over die twee fotografen die ….

Lauwersmeer-4

Buizerd / Common Buzzard / Buteo buteo / Mûzefalk

Torenval / Common Kestrel /

Torenval / Common Kestrel / Falco tinnunculus / reade wikel

Nature Stock Photos
See my portfolio on Nature In Stock!