Er was eens….(deel I)

Er was eens, in het verre Noord-Amerika, een vrolijk groepje ringsnaveleendjes. Ze spetterden en snaterden dat het een lieve lust was en hadden veel plezier.

In het groepje zwommen zowel stoere jongens als frivole meisjes. Je kunt je wellicht voorstellen dat er over en weer behoorlijk werd opgeschept om wat indruk op elkaar te maken. De een wist het nog sterker te vertellen dan de ander en het waren natuurlijk vooral de heren die flink zaten te snoeven.

En juist toen je dacht dat het niet sterker kon, snaterde een van de jonge mannen dat hij wel een hele nacht rond kon vliegen met z’n ogen dicht. Dat maakte indruk…het groepje jongelingen viel even stil.
Onze held zag zijn kans schoon, keek de anderen uitdagend aan en voegde er stoutmoedig aan toe: “En dan ook nog zonder te verdwalen!”.

Ringsnaveleend / Ring-necked Duck /

Ringsnaveleend / Ring-necked Duck / Aythya collaris

De andere ringsnaveleendjes keken elkaar verbouwereerd aan, hier hadden ze niet van terug. Tot één van de jonge dames, duidelijk geïmponeerd maar ook een beetje wantrouwend, vroeg of hij dat wilde laten zien.

Onze kleine held had stiekem gehoopt dat dit niet zou gebeuren, hij wilde eigenlijk alleen maar zijn vriendjes aftroeven om zo een puntje te scoren bij de meisjes. Maar nu was het ook nog eens het mooiste eendje uit de groep die hem deze vraag stelde!

Hier kwam hij niet zonder kleerscheuren onderuit vreesde hij, maar liet zich niet kennen. “Let maar op!” riep onze held en hij deed zijn ogen stijf toe, begon over het water te rennen en steeg op, het alomvattende duister in. Hij besefte dat hij niet al te snel kon landen want dan zou hij door de mand vallen en kon hij de waardering van het meisje wel vergeten.

Hij wist niet precies hoe lang hij zo had gevlogen, maar toen hij eindelijk z’n ogen open deed was het al pikkedonker. En eerlijk gezegd was hij ook best moe. Hij besloot het dichtsbijzijnde water op te zoeken om even lekker uit te rusten. Als de zon opkwam zou hij wel weer op zoek gaan naar z’n vriendjes en – belangrijker nog – naar zijn vriendinnetjes.

Ringsnaveleend-3

 

Bij het eerste licht deed hij zijn ogen open en rekte zich eens flink uit. Hij voelde aan z’n spieren dat hij waarschijnlijk een aardig stukje had gevlogen, alles voelde een beetje stijf. Maar dat was alleen maar goed, daarmee had hij zijn vriendjes vast en zeker overtuigd.

Ringsnaveleend-1

Toen hij echter eens goed om zich heen keek, besefte hij tot zijn schrik dat de wereld waarin hij terecht was gekomen er toch wel een beetje vreemd uit zag. Deze plas kende hij helemaal niet, het water smaakte vreemd en alles om hem heen leek ook een flink stukje kleiner dan hij gewend was.

Ringsnaveleend-6 “What the fuck!” dacht onze kleine duck toen al die onbekendheid tot hem doordrong.

Ringsnaveleend-4Ringsnaveleend-5Ontgoocheld keek hij om zich heen, maar hoezeer hij ook zijn best deed, er was niets herkenbaars te zien. Wat had hij zichzelf op de hals gehaald met zijn grootspraak, hoe ver had hij gevlogen? Waar was hij terecht gekomen?

Enigszins ontdaan zwom hij naar het midden van het plasje en snaterde luidkeels: “Where the hell am I?”. En nu maar hopen dat hij een reactie zou krijgen, hij had op dit moment geen betere ideeën en wilde toch wel erg graag naar huis.

Ringsnaveleend-7

Het bleef even stil en zijn onzekerheid nam hand over hand toe. Tot er een vreemde eend naar hem toe kwam zwemmen. Deze eend leek wel wat op z’n vriendjes van thuis maar toch was hij anders. Zijn snavel was behoorlijk saai maar op z’n kop droeg hij een cool, afhangend kuifje..dat dan weer wel.

Het zou zomaar die verre neef kunnen zijn waar hij thuis wel eens over gehoord had. Hij herinnerde zich ook dat deze neef normaliter voorkomt in een voor hem ver weg gelegen gebied; het noordelijk deel van Europa en Azië. “Oeps…was deze neef nu de spreekwoordelijke vreemde eend in de bijt of was hij dat?” vroeg hij zich onthutst af. De schrik sloeg hem om het hart terwijl hij een reactie van deze vreemdeling afwachtte.

Kuifeend

Kuifeend / Tufted Duck / Aythya fuligula

Met een vreemd accent snaterde de vermeende neef: “je bent in Wormerveer!”. Geërgerd keek onze held de vreemdeling aan. “Dûhhûh…lekker dan!” dacht hij bij zichzelf, wat een ogenschijnlijke non-informatie wist deze achterneef uit te kramen. Hier kon hij dus helemaal niets mee, alsof hij nu wist waar hij uithing!

Een tikkie chagrijnig dobberde hij wat rond en vroeg zich af of hij zijn vrienden ooit weer terug zou zien. De gedachte dat hij misschien voorgoed in dit gat gevangen zou zitten, maakte hem bovendien een beetje verdrietig.

Ringsnaveleend-2

Onwillekeurig dacht hij even terug aan de jongedame op wie hij zonodig indruk wilde maken. Zou ze hem missen, zou ze nog aan hem denken? Of werd ze bezig gehouden door zijn vriendjes en was ze onze held al lang vergeten, eendjes zijn tenslotte niet zo kieskeurig…

Veel tijd om sikkeneurig te zijn gaf hij zichzelf niet. Vanuit zijn ooghoek zag hij dat er naast een verre neef inmiddels ook een ogenschijnlijk geïnteresseerd nichtje de situatie kwam verkennen. En wat voor nichtje; deze schoonheid mocht er best zijn!

Zijn chagrijn verdween als sneeuw voor de zon en Wormerveer leek ineens ‘the place to be’ voor onze held. De veren werden nog even gepoetst, alles moest piekfijn in orde zijn, hij kon nu niets aan het toeval overlaten. Als hij hier dan toch vast zat, kon hij er net zo goed het beste van maken.

Ringsnaveleend-10 Ringsnaveleend-11

Behoedzaam zwom hij aan de jongedame voorbij, nu kwam het er op aan. Was de interesse wederzijds en zou ze hem volgen? Hij was lang niet zeker van zijn zaak, hij was tenslotte toch een beetje anders. Kon deze juffrouw over de verschillen heen stappen? En hoe zat het met haar omgeving,  kon die hier wel mee omgaan?

Ringsnaveleend-12

Gespannen wachtte hij haar reactie af…

(wordt vervolgd)

Nature Stock Photos
See my portfolio on Nature In Stock!

3 thoughts on “Er was eens….(deel I)

  1. Pingback: Er was eens….(deel II) | Topic2.nl

Laat een bericht achter / Please leave a Reply