Van die dagen….

Ken je dat…van die dagen dat het niet wil? Dat het niet oplevert wat je in gedachten had? Dat je thuis komt met lege handen terwijl je hoofd vooraf vol zat met grootse resultaten?

Gisteren was zo’n dag voor mij. Vroeg uit de veren, je glijdt in het donker in je slippers naast je bed om te ontdekken dat de kat ziek is geweest….boven je slippers. Een slechte start zullen we maar denken, maar niet iets om je uit het veld te laten slaan toch? Maar ergens achter in je nog slaperige gedachten ontpopt zich de vraag: wordt dit zo’n dag?

Na dit – letterlijk en figuurlijk – achter je gelaten te hebben trek je er op uit. De zon komt al op en het belooft een mooie dag te worden. Mistflarden hangen boven de velden en zorgen dat de eerste zonnestralen een zachte waas over het landschap leggen. Zo’n uitzicht brengt rust in je hoofd en laat je de onfortuinlijke start van de dag al snel vergeten. Met een zen-achtige kalmte rij je door naar een nieuw poldergebied, nieuwsgierig naar wat je tegen gaat komen en – vooral – vast gaat leggen.

Niets… Na 2 uur door de polder gesjouwd te hebben, je voeten behoedzaam tussen de schapenpoep door laverend, heb je nog geen foto geschoten. Deze polder gaat het vandaag in ieder geval niet worden. En eigenlijk weet je het op dat moment al: dit is zo’n dag! Gewoon naar huis gaan, lekkere kop koffie op de bank, sigaretje erbij en onthaasten, genieten van het nietsen. Dat zou je moeten doen. Maar die wijsheid komt pas achteraf, zoals de meeste wijsheid. De zon schijnt, het idee van mooie foto’s in herfsttinten dringen zich aan je op en verdringen het gezonde verstand dat zegt dat vandaag een dag is om lekker niets te hoeven, om lekker lui te zijn.

Tegen beter weten in ga je onderweg naar een andere lokatie, hijs je de 10 kilo aan apparatuur weer op je schouder en wandel je een duingebied in, op weg naar die ene foto die je dag voor jou tot een succes maakt. Althans dat denk je. Het is inmiddels warmer geworden dan je vooraf had ingeschat en je blijkt behoorlijk dik aangekleed te zijn voor deze omstandigheden. De jas wijd open, de rug klam en de apparatuur – die steeds zwaarder lijkt te worden – nog steeds ongebruikt op je schouder.

Maar dan spot je een groep grote zaagbekken. Deze prachtige eenden, zowel de heren als de dames – zwemmen in het door de omliggende bomen getemperde zonlicht en zijn al druk aan het baltsen. Altijd spectaculair! Dit zou wel eens de foto op kunnen leveren die zich onbewust al in je gedachten had gevormd toen je vanmorgen opstond. Je overziet het tafereel, kiest een tactische plek uit en gaat plat op je buik tussen de struiken in het vochtige gras liggen. En nu maar wachten tot ze zich binnen jouw gezichtsveld gaan begeven. Na 2 uur daar gelegen te hebben, de geur van nat gras heeft zich inmiddels diep in je neus geworteld, besef je dat je nog steeds geen foto hebt gemaakt. Het onvermijdelijke openbaart zich eindelijk aan je: dit is inderdaad zo’n dag.

De zon begint inmiddels achter de bomen te zakken, het licht verdwijnt en je beseft dat de foto vandaag niet geschoten gaat worden. Thuis aangekomen vraagt je vriendin: “Gaat het nog een beetje?” en schenkt een lekkere koude Leffe voor je in. Je zet het schuim aan je lippen en neemt een slok van het heerlijke goudgele bier. De geur van het bier vermengt zich met de restanten van de geur van nat gras in je neus en je beseft dat het uiteindelijk toch een heerlijke dag is geweest. En die foto? Ach die komt de volgende keer wel weer….

Greetzzz Erik

AWD 20141122

Amsterdamse waterledingduinen